Mijn reis naar steeds dichter bij mijzelf komen,
een groot gedeelte van mijn leven heb ik controle willen houden op mijn leven.
En diep van binnen voelde ik een schaamte, een schaamte om me echt te laten zien; in de naaktheid van wie ik ben, met al mijn eigenschappen. Ik deed er alles aan om mijzelf in stand te houden. Mijn leven, mijn overkomen, ik leunde op mijn kracht, mijn kracht was mijn grootste vriend.
Wat ik niet doorhad was dat juist deze kracht mensen van mij afhield en misschien nog belangrijker; mijzelf afhield van Mij Zelf.
Waarom was ik zo krachtig?
We hebben allemaal onze eigen geschiedenis waarom wij zijn wie wij zijn.
Voor mij was het opgroeien in een onrustig gezin; een autoritaire dominante vader die heel onveilig was en een ontzettende lieve en kwetsbare moeder. Daarnaast nog een oudere broer die in mijn puberteit al uit huis was.
Er waren veel ruzies, onveiligheid en onverwachte situaties. Mijn hele systeem was continue op alert en ik probeerde in mijn beleving de hele tijd alle ruzies te sussen en mijn moeder te beschermen tegenover mijn vader.
Mijn vader kon niet goed omgaan met angst en als ik mijn angst liet zien omdat ik mij wilde beschermen tegenover zijn agressie dan werd hij extra boos, dus ik moest leren mijzelf aan de buitenkant krachtig over te laten komen, natuurlijk voelde ik mij van binnen erg bang voor zijn energie.
Ergens ben ik die angst in mijzelf gaan bevriezen en kon ik ook dit niet goed meer voelen.
Uiteindelijk maakte de situatie thuis dat ik met net 16 jaar jong, uit het nest moest vliegen en ik volledig op mijzelf moest bouwen en leunen.
Ik werd autonoom, krachtig en stelde mij niet snel meer kwetsbaar op.
Van Kracht naar overgave …
Een behoorlijk tijd leefde ik vanuit een plek van krachtig zijn en trachtte ik mijn leven, mijn reacties, de vormgeving van mijn leven in de hand te houden. Ik fileerde precies wat ik wel en niet liet zien aan anderen. Ik vertrouwde niet snel op de kwaliteiten anderen, bouwde liever op mijn eigen visie en kunde.
Nu zie ik hoe daar ook een kwetsbaar deel in zit, ik heb het zo goed geleerd om alleen op mijzelf te leunen, wat ergens ook zo eenzaam is!
Het lukte mij lange tijd niet om in de kwetsbaarheid mijn hart te openen.
Het verhaal van het mooie hart
Er is een prachtig verhaal over een ‘mooi hart’. Een oude vrouw haalde op een dorpsplein haar hart uit haar lichaam en liet het aan iedereen zien en zei:” dit is het mooiste hart wat er is, kijk dan mensen!”. De mensen keken en zagen een kapot, gescheurd en verfomfaaid hart.
Een jongeman vond het niet om aan te zien en rukte zijn hart uit zijn lichaam en zei neerbuigend: “Haha, dat is geen mooi hart!, kijk naar mijn hart, dit is pas een mooi hart” En de mensen keken naar zijn hart en inderdaad het hart was mooi: Helemaal gaaf en glanzend, nergens een opening of een scheur, het was oprecht een prachtig hart.
De oude vrouw liep naar de jongeman en de bewonderende mensen die er omheen stonden en zei:
Lieve mensen, mijn hart is niet zo gaaf en glad, Nee dat klopt! Mijn hart is een hart wat zich vaak heeft geopend voor liefde, kijk maar eens naar die openingen. Vaak kreeg ik liefde terug en vulde dat mijn hart. Soms kreeg ik maar een klein stukje terug, dat zijn de openingen die je ziet. Het is ook voorgekomen dat ik een stuk uit mijn hart aan anderen gaf en ik niets terug kreeg, dat zijn de scheuren en holtes die je ziet. Het ontstaan van deze gaten waren pijnlijk, maar het vult zich van binnenuit toch weer op met een rijk gevoel van zo veel mooie liefdes ervaringen.
Lieve mensen, dit hart van mij is een hart wat heeft lief gehad, wat durft lief te hebben en zich nog steeds durft te openen voor liefde en daarom is dit het mooiste hart!
De jongeman luisterde met tranen in zijn ogen en bedacht zich niet en haalde een stukje uit zijn hart en gaf het aan de vrouw. De vrouw gaf met tranen in haar ogen een stukje hart terug.
Het paste niet helemaal in de opening van zijn hart, je zag nu de rafelige randen in zijn voorheen ongeschonden hart, maar het voelde in hem rijker dan ooit.
Langzaam opende ik mijn hart naar anderen
Een groot gedeelte in mijn leven wilde ik mijn hart beschermen. Maar intense levensgebeurtenissen in mijn leven vergezelden een diep verlangen om mij meer te openen naar anderen.
Alsof er een zaadje van verlangen was geplant in mijn hart, ik kon zo sterk voelen dat ik mij wilde verbinden, puur wilde zijn, risico’s wilde nemen. Misschien wel juist omdat ik zo goed de andere kant kende.
Dit proces startte in een reis met de vrouwen.
Ik openende mij langzaam steeds meer in contact met vriendinnen. Wat was het spannend in het begin om mijzelf ECHT te laten zien, lief te hebben!
Om stukjes uit mijn hart weg te geven niet wetend of er een stukje voor terug kwam. Tegen vriendinnen en vrienden te zeggen dat ik van ze hou, of ze lief heb, zonder dat ik iets terug verlang.
Mijn contacten hebben zich verdiept. Ik heb mijn maskers regelmatig af durven zetten, ik voel mij zacht en kwetsbaar. Ondanks dat ik nog steeds een eerste beweging heb om ‘sterk’ te zijn, heb ik een gezonde tweede beweging ontwikkeld die echtheid inbrengt. Ik geloof dat ik nu wel kan zeggen dat kwetsbaarheid mijn kracht is geworden.
Wil jij dit ook?
Stel jezelf de vraag? Welke schillen heb ik om mijn hart geplaatst? Waar komen ze vandaan, wat heb ik willen beschermen?
Hoe kunnen we die voorzichtig afpellen. In respect naar onszelf. En ook in respect naar het mechanisme wat we hebben ontwikkeld die ons heel lang heeft gediend. Zodat we onszelf uiteindelijk kwetsbaar in de spiegel kunnen aankijken, in alle naaktheid en onomwonden.
Hoe zou het zijn om jezelf in deze volheid te ontmoeten en te laten ontmoeten?
Jezelf terug zien in contact met anderen, met schaamte en pijn niet meer als schil om je hart, maar aan je hand.
Dan zal je voelen dat kwetsbaarheid iets heel anders is dan zwakte, maar dat daar een enorm kracht in verscholen zit.
Als dit je aanspreekt, dan nodig ik je uit een stukje mee te reizen met mij.
Schrijf je in voor de training ‘vrouwelijk bewustzijn’ en ik ont-moet je graag
Liefs Marian Rose
